Tot mijn grote schrik vertelt mijn lovenswaardige fysiotherapeute op een kwade dag dat ze haar werkdagen heeft aangepast, waarmee ze werk en gezin beter in balans heeft. Dit betekent dat ze nog maar ééns per week kan langskomen. Ik ben ontroostbaar want zij is onmisbaar en onvervangbaar, maar ze laat zich niet vermurwen door mijn smeekbeden.
Date 1
Ze regelt een vervangster voor de tweede sessie in de week. Deze vrolijke en extraverte moeder van vier komt de eerste keer vooral keuren watvoor vlees ze in de kuip heeft en Zoon doet mijn ondertiteling. Ik vind haar wat druk maar verder lijkt ze me prima, dus een week later gaan we serieus aan de slag. Zonder ondertiteling.
Ze neemt me in de arm en zo gaan we zo'n 20 meter straat op en neer stappen. Met rollator, wel te verstaan. Ik wil natuurlijk net als zij gezellig praten maar ik moet me inhouden, want ze verstaat me niet alleen slecht, maar zelfs totaal niet. Ik probeer me dus tot het hoogst nodige te beperken, maar als zij mij koetjes-en-kalfjesvragen stelt, wil ik niet zo onbeleefd zijn om geen antwoord te geven. Dus ik articuleer een paar gemakkelijke (vind ik) staccatowoorden, die ze helaas doch begrijpelijkerwijs niet verstaat, ze stelt nieuwe vragen, ik weet niet meer welke ik eerst en laatst moet beantwoorden en dat probeer ik onder haar aandacht brengen, maar zij vraagt iets over een ander punt omdat ze denkt dat het daar over gaat - en tenslotte ben ik compleet verdwaald in een verbaal labyrint van vragen en antwoorden die niet bij elkaar passen. Aan beide kanten slaat de irritatie toe waarna ik een paternalistische preek krijg en zij een boze blik. Help!
Ondanks de goede intenties van beide kanten, lukt de communicatie gewoon niet. Niet eens zozeer omdat ze me niet verstaat, als wel om de manier waarop ze er vervolgens mee omgaat. Mijn zinnen naar eigen inzicht aanvullen, raden naar woorden en tussenvragen stellen zijn ingrediënten voor gegarandeerde chaos. Vriendelijk verwoorde vingerwijzingen daarover komen evenmin uit de verf. Sneu voor haar, maar in de afgelopen tien jaar heb ik zelden iemand ontmoet met wie ik zoveel Babylonische spraakverwarring beleefde. Ik krijg er zoveel stress van dat ik haar maar bedank haar voor de moeite. We hebben geen match.
Date 2
Opeens heb ik nu een dag per week vrij en dat bevalt me wel. Ik maak direct afspraken met vriendinnen en hang op mijn manier de beest uit omdat er nu ruimte in mijn agenda zit. Een etentje, een middag winkelen, theaterbezoek, theekransje. Geweldig dat ik daar nu tijd voor heb! De feestvreugde is echter van korte duur. Al gauw bemerk ik dat mijn loopvermogen met de dag achteruitholt. Dus er moet toch maar een andere vervanger worden gezocht die wekelijks tien minuutjes looptraining met me wil doen.
Ondanks het debâcle met de eerste stand-in, vindt mijn fysio snel weer een collega die de handschoen wil oppakken. Een jongeman, vers van de opleiding en blakend van energie om de uitdaging met dat onverstaanbare serpent aan te gaan. Deze keer pakken we het anders aan: de eerste keer komen ze gezamenlijk, de beide fysiotherapeuten. Dan kan fysio 1 praktische uitleg geven en tolken. We werken ons programma opgewekt als altijd af en ik richt mijn woorden vooral tot hem. Hij snapt er geen snars van want we hebben ook nog een taalbarrière, maar hij kijkt me tenminste aandachtig aan en klept er niet doorheen of 'zit' op zijn telefoon. Aandacht en geduld is het halve werk.
Ik geef fysio 1 door dat ik het wel aandurf met deze bedaarde gast en dat ik hoop dat hij het ook aandurft! Er kunnen sowieso wel wat meer mannen bij in mijn leven.
Na een tijdje hoor ik dat deze leergierige jongen het op zijn beurt ook wel wil proberen. Het duurt nog tot 2026 eer hij tijd voor me heeft. De eerste afspraak valt meteen in de sneeuw. Met zo'n dikke witte deken op straat wil ik er graag uit, maar we doen in plaats daarvan veiligheidshalve allerlei rek- en strekoefeningen binnenshuis, onder toeziend oog van Zoon voor de ondertiteling. In de loop van dit halfuurtje merk ik dat hij de juiste instelling wel heeft en dat hij me ook al wat beter kan volgen.
''Het is net je eigen fysio," zegt Zoon als zijn generatiegenoot vertrokken is. Maar dat klopt eigenlijk niet. Vanaf nu IS deze ingetogen jongeman mijn eigen fysio!
