Ik blijf even onder de radar. Een antibioticakuur die erin hakt qua verstoring van het zorgvuldig samengesteld dagritme, tijden van eten en drinken hierop afstemmen, kuur viermaal daags per maagsonde dus extra buurtzorgbezoeken bij verstek van huisgenoten. Wc-ritme in de war, blaasinhoud in de war, maaginhoud in de war, met alle gevolgen van dien, plus meermaals per dag verschonen. Darmen niet in de war trouwens, je moet de lichtpuntjes blijven zoeken.
De kuur is trouwens voor pijnlijke ontstoken tenen. Dokter erbij, pedicure erbij, speciale wondverpleegkundige erbij. Het houdt niet op.
Bovendien ben ik mijn ergste vijand weer tegen het lijf gelopen. Danig verkouden. Stikken in allesverslindende slijmen, nauwelijks kunnen slikken; eten en drinken valt harder uit de mond dan het erin komt. Eindeloos snotteren en snuitsessies van een halfuur aaneen zonder enig resultaat. Behalve dan uitputting.
Tussendoor tweemaal per week de fysio, eenmaal de poetsvrouw, eenmaal dreumes, dagelijks voet- en sondezorg. Ondertussen cliëntondersteuner op de kop getikt en aan het werk gezet. Pneumokokkenvaccin geïncasseerd en daarna ziek en koortsig. Hoesten, hoesten, hoesten. Dokter weer, dosering oramorph verdubbeld.
Mijn dagen bestaan uit wassen en kleden, eten en drinken, toiletgang, hoesten en snuiten, water en medicatie toedienen. Tussendoor typ ik misschien één appje of mailtje en dan is de dag alweer om. Nee, het is soms echt niet leuk meer. Wanneer krijg ik rust?