Als ware grootgrondbezitters hebben we zo'n twintig jaar geleden een deel van ons domein omgetoverd tot heemtuin: een aangelegd stuk 'natuur' met bomen, struiken en bloemen die oorspronkelijk hier thuishoren. Inmiddels is door het verstrijken van de tijd en door alle poot-, zaai- en snoeiwerken het karakter van die tuin veranderd. Grofweg is er nu een driedeling: een bosachtig deel, een grassig deel met veldbloemen en een rietlandschap met vennetjes en sloten. Met alle hobbels en bobbels, weerbarstige woekeraars en taaie twijgen langs de paden en alle andere oneffenheden in de grassige ondergrond, is het voor een niet-lopende niet bepaald toegankelijk te noemen. Eens zal de dag komen dat ik niet meer van de heemtuin kan genieten.
Samen met de fysio ben ik 2021 nog één keer over alle paadsjes en bergen en dalen gestrompeld, achteraf beseffende dat dat de laatste keer moest zijn. Vanaf toen beperkte ik me tot de vlakke gebieden... Dat kon in 2021 nog met de rollator, in 2024 nog met de driewieler en anno 2026 ben ik voor mijn oerwoudexpedities voorgoed veroordeeld tot de scootmobiel. Voorgoed in de zin van irreversibel.
Met een vooruitziende blik heb ik in het voorjaar van 2020, toen ik nog vrij normaal alsmede normaal vrij kon lopen, al filmend een wandeling door onze wilde tuin gemaakt. Bij terugzien nu merk ik dat de film aan een update toe is. Maar niet door mij. De inheemsen zijn vrolijk voortgegroeid en -bloeid en vormen zo zoetjes aan een volbloed bush-bush.
Het padennetwerk in de bush-bush, maar locatie zit er zo'n 15 m naast
Nogmaals grandioos offroad
Eén of twee keer per jaar en als de paden pas uitgemaaid zijn, doe ik een klein rondje-wilde tuin. Met de driewieler kon ik altijd nog aardig door de kuilen en gaten ploegen, maar zo langzamerhand is de scootmobiel zoals gezegd het aangewezen verplaatsingsmiddel. Er was tot vorig jaar nog variatie in route mogelijk maar tegenwoordig is er maar één veilig parcours voor het overgebleven voertuig. Dat is het rondje plas-dras (dat tegenwoordig beter woestijn-steppe kan heten). Overigens, dit soort onverschrokken capriolen haal ik gewoonlijk alleen uit, als er iemand thuis is. Geniaal gedacht, blijkt vandaag.
Vandaag doe ik voor het eerst dit jaar het rondje-plas/dras en de feeërieke foto's op deze pagina getuigen daarvan. Ik geniet van het ruisend riet en de wuivende spireapluimen vol bijen en vliegen, ik beweeg me nu eens in de brandende zon, dan weer onder koele, schaduwrijke bomen waar de bemoste bodem nog vochtig is. Ik snuif met volle teugen het parfum van de bloeiende kamperfoelie op en tot geurend hooi geworden gras dringt zich weldadig aan mijn neusgaten op. Fijn om hier nog af en toe te kunnen zijn. Stapvoets rol ik bij beetjes de paadsjes af, tot... DOINK!!
In één klap staat de scootmobiel stil! Eerste gedachte: een boomstronk geraakt. Tweede gedachte: nee, geen boomstronk. Dan had ik 'm wel gezien, ik was immers steeds gefixeerd op gaten en kuilen en andere uitwassen op de grond. Dus ik trek aan de gashendel, dit moet een vergissing zijn, niets aan de hand. Maar DOINK! Ik sta weer stil.
Derde gedachte volgens mijn weergaloze logica: scootmobiel naar de knoppen! Uitzetten en weer aan. Helpt bij computers, maar jammer genoeg niet bij mijn snormachine. Na nog een paar pogingen met hetzelfde resultaat waarbij de drie wielen steeds dieper de grond indraaien, roep ik toch maar hulptroepen op.
Krachttoer
Zoon komt op mijn appje direct ter plekke en gaat het varkentje wel even wassen. Denkt-ie. Hoe hij ook duwt en trekt, hij krijgt geen beweging in het ensemble. Ik vind het maar griezelig, stel dat de scootmobiel kantelt. Het akkefietje van een paar weken geleden zit me nog vers in het geheugen. "Je zit op een boomstronk," stelt hij na inspectie. Ik, eigenwijs: "Nee hoor, de scootmobiel is kaduuk." "Een boomstronk," herhaalt Zoon, "het kan ook een steen zijn, maar ik zie hem uit het gras steken, je zit hartstikke vast." Okee, jij je zin, maar hoe kom ik weer los?
In een ultieme reddingspoging slaagt Zoon er met de grootste inspanning in de scootmobiel zijwaarts te verplaatsen, maar rijden wil hij niet. Ik ben als de dood dat ik met mobiel en al kapseis. Ik krijg al naargeestige visioenen van trekkers en graafmachines die de scoot met berijder en al uit de grond moeten wroeten en aan een takel weer op het rechte pad neerzetten maar dat wil moeders liever niet afwachten. Ik stel dapper en met ware doodsverachting voor om het zinkende schip te verlaten. Dat scheelt Zoon een heel stuk gewicht bij het verschuiven van de scoot. Er zit weinig anders op, dus Zoon haalt de indoor-elro op. Op volle kracht rijdt die met een slakkengangetje te hooi en te gras. Hij heeft de rollator ook meegenomen.
Nu is het mijn beurt om een krachttoer te leveren. Een ijzingwekkende krachttoer. Ik herinner me niet eens wanneer ik voor het laatst in het gras heb gestaan of gelopen. Dat moet in een vorig leven geweest zijn. Maar nu móet het en de bodem is verre van vlak. Hoogst riskant. Centimeter voor centimeter de rollator verzetten - rollen lukt hier niet - en voetje voor voetje de draai naar de elro maken, die vlak tegen de scootmobiel aan staat om de loopafstand zo kort mogelijk te maken. Peentjes zweten! Met Zoon stand by en opperste concentratie speel ik het klaar en land veilig in de elro. Nu weet Zoon de scootmobiel gemakkelijk vlot te trekken en in optocht rollen we naar het veilige, betegelde deel van de tuin. Eenmaal daar aangekomen slaak ik een zucht van verlichting. Zoon ongetwijfeld heimelijk ook.
Ik moet er maar een nachtje over slapen of ik ooit weer een wiel in dit wrede grondgebied waag. De veroordeling tot de scootmobiel voor offroaden is minder voorgoed dan gedacht. Waarschijnlijker is het dat ik ons landschapspark vaarwel zeg. Gelukkig heb ik de film en de foto's nog. Leven in een herinnering, daar maak ik al die plaatjes dus voor!