Het is begin mei en ik zit lekker op mijn vaste stekje tegen de schuur in de zon te bakken. Met washandjes aan de handen ter bescherming, want één minuutje in de zon levert al pukkels en blaren op. Da's die andere kwaal van me, Lupus. Maar dat terzijde. Ik verwacht de aangepaste doucherolstoel, en als het Medipoint-busje om de hoek in mijn blikveld verschijnt, tuf ik er opgewekt naartoe.
Gekke Henkie
Soms vergeet je even dat je jezelf niet meer bent en dit is zo'n moment. "Ha, de doucherolstoel," roep ik verheugd - inwendig dan, want er komt alleen maar gehakkel uit mijn mond. O ja, da's waar ook. De man komt naar me toe met een plastic tasje in de hand en zegt dat-ie een tilband komt afleveren. Ik verbaasd: "hoezo tilband, komt u niet met de doucherolstoel?" En hier kantelt het gesprek want ik vergeet helemaal dat ik voor een vreemde onverstaanbaar ben. Lichte zonnesteek zeker.
De man sluipt stilletjes om me heen richting losstaande voordeur en vraagt daar of er iemand thuis is. Ja, ik!! Pruttelroep ik tegen zijn rug. Hij kijkt wat ongemakkelijk achterom. "Ik moet hier een tilband vervangen, is er iemand die me de weg kan wijzen?" Hmpf, waar denk je dat ik mee bezig ben? Ik klink misschien als een volslagen idioot maar ik ben gekke Henkie niet! Zonder nog iets te zeggen duw ik de voordeur open, rijd voor hem uit en leid hem naar de tillift. Hij krijgt in de gaten dat hij het met mij zal moeten doen en ontdooit een beetje. Ik probeer hem toch maar duidelijk te maken dat ik geen tilband verwacht, maar een doucherolstoel. Met handgebaren en de spraakapp en met een onvermijdelijke portie geduld van zijn kant lukt dat. Wel heeft de tillift een accuprobleem, voeg ik eraan toe; of hij daar misschien mee in de war is? Medipoint is er namelijk al over ingelicht; zou het kunnen zijn dat de nieuwe tilband eigenlijk een nieuwe accu had moeten zijn...?
Hij gaat eerst maar even de baas bellen want het wordt hem te veel van het goede. Hij komt terug met het nieuws dat ze dinsdag een hele nieuwe tillift gaan leveren. Ook best. Hij vervangt echter wel de tilband, want dat staat op zijn werkbriefje. Van de doucherolstoel weet zijn chef niets.
Kleinveeschouwspel vanaf mijn vaste stekkie
Verstrekkingen
We zijn een paar weken verder en de tillift is inmiddels verwisseld. Nu blijf ik niet meer halverwege hangen als de accu het van het ene op het andere moment niet meer doet, zoals bij het vorige exemplaar.
Bij aflevering van de doucherolstoel in juni schrik ik me de pleuris: het lijkt wel een breedbekkikker! 'Jéémig, weeg je 120 kilo ofzo,' roept Dochter uit bij de aanblik van de twee keer zo brede als hoge doucherolstoel. Hij past maar net door de deuropening naar de badkamer, aan beide kanten een halve centimeter over. Op zich genoeg, maar het is wel precisiewerk.
Hij ziet er totaal anders uit dan de standaardstoel die aanvankelijk was geleverd. Al was 't alleen maar omdat-ie zwart is en niet wit. Hij heeft maar vier in plaats van zes wielen en kan dus niet door verwijderen van de hoepelwielen omgeturnd worden in een duwdoucherolstoel. Fijn is dat hij langere en daarmee beter te bedienen handremmen heeft, comfortabele, zachte bekleding, een flinke uitsparing voor de zogeheten intieme zone met een top of the bill glimmende roestvrij stalen po eronder in plaats van een plastic emmer. Een best wel luxe Lagooni, helemaal gebouwd voor mij alleen, goh. Bovendien voorzien van een compleet dossier van handleidingen, bijsluiters en certificaten. Er zit nog net geen stamboom bij.
Op rolletjes
Ik parkeer het brede monster in de slaapkamer waar ik ga passen en meten met de andere apparaten; watvoor opstelling is het handigst? Alle hulpmiddelen (rollator, elektrische rolstoel, doucherolstoel, tillift en ook Eleganza en zelfs het bed) moeten zodanig - in wisselende samenstelling - kunnen staan dat ik overal bij kan, dat ik veilig transfers kan maken en dat ze elkaar niet in de wielen rijden. Omdat alles wielen heeft, kan ik naar hartelust puzzelen en schuiven. De tangram- en schuifpuzzels waarmee ik me vroeger placht te vermaken, werpen nu hun vruchten af.
De waterdoop houd ik in alle rust op een kalme ochtend. Het is even uitvogelen wat ik wanneer waar neerleg, zoals mijn schoenen, bril, alarm en pillen zodat ze op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Hoe moet ik zitten zodat ik overal bij kan en niet de volle laag van de waterstraal in mijn neusgaten krijg maar netjes op mijn kruin? Waar laat ik mijn voeten zonder dat ze onder het douchegordijn uitsteken. Kortom, het is allemaal omslachtig, maar de manoeuvreerbaarheid en gang van zakken valt me niet tegen. Ik maak maar één strategische fout, ik vergeet de afstandsbediening van deuren en lampen. Gelukkig kan het nog steeds ook op de gangbare manier. De Lagooni lijkt wel waterafstotend en is snel droog, spoorvorming en druipgehalte zijn verwaarloosbaar. En ook al zit-ie diep, ik kan er nog uit komen ook.
Als ik eindelijk aan het ontbijt zit, heb ik het gevoel dat ik er al een werkdag op heb zitten. Toch is het maar een paar minuten later dan ik doorgaans ben als we de tillift inzetten. Ondanks de goede resultaten lijkt het me niet verstandig om dit elke dag in mijn eentje te doen. Er zijn welgeteld vijf transfers nodig en elke transfer houdt een groot valrisico in. Als ik nu wéér een ongelukje in huis zou krijgen, dan komt waarschijnlijk weer een Medipointbusje om de hoek kijken, maar dan met een passieve tillift.
Bij het uitpluizen van alle papieren stuit ik op deze bijzondere regel
