Sinds vijf jaar zijn we erbij: de Amsterdam City Swim. Op 30 augustus 2011 zwommen 14 vrienden de Hellespont over voor hun vriend Weert-Jan Weerts, die aan ALS leed. Hun actie kreeg zoveel steun dat het uitgroeide tot de Amsterdam City Swim. Inmiddels is dit evenement een jaarlijks terugkerend event, waarbij duizenden zwemmers samenkomen om geld in te zamelen voor onderzoek naar ALS.
Zoon en Dochter harkten als team De Duiven insgesamt bijna 1400 euro binnen. Voor alle mensen die dit team gesteund hebben met woorden en daden, en voor overige belangstellenden, hieronder een ooggetuigeverslag. Wie er geen genoeg van kan krijgen, verwijs ik voor verdere inspiratie naar mijn verslag als bezoeker/toeschouwer van de ACS editie 2025: Amsterdam City Swim.
Aankomst
Na aankomst op het Marineterrein moeten we ons eerst registreren als bezoeker en inschrijven als zwemmer. Zwemparafernalia in ontvangst nemen (badmuts, enkelband met gps en timer, voor de liefhebber een wetsuit, kluissleutel), festivalterrein verkennen en de inwendige mens verzorgen en (sommigen) de hoge nood lenigen. Zelf probeer ik vandaag in alle opzichten droog te blijven. Niet drinken, niet afwateren en ook niet in de gracht springen c.q. vallen. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Dan gaan Zoon en Dochter zich ergens omkleden in zwemtenue. Zowel op het kluisjesplein als op het festivalterrein is het een drukte van belang. Er wordt omgeroepen wanneer je je naar de pendelbus richting start moet begeven. Honderden uitgelaten zwemmers zwermen naar de rijen tussen de dranghekken, en voegen zich bij de groep van hun 'wave'.
Onze wavemakers horen bij nummer 11. Man en ik mogen de 'priority lane' volgen naar ons vervoer naar de start. Als Zoon en Dochter op het nippertje nog in de bus gepropt zijn, sluit die zijn deuren. Vol! Geen probleem, volgende bus zou je denken. Maar helaas, die is niet rolstoeltoegankelijk en de volgende ook niet. Terwijl de bus met wave 11 al lang en breed vertrokken is, staan wij nog met de organisatie te overleggen hoe het nu moet. We kiezen voor wachten op een geschikte pendelbus. Dan is het al zo veel later dat ik niet meer verwacht dat we wave 11 zullen zien starten. Extra jammer, omdat ik als één van de 'wave heroes' (zoekplaatje op de wave-heroborden, maar bedenkt: de deugd zit altijd in het midden) eigenlijk wel acte de présence moet geven op het startponton.
Busrit
Na een in verhouding ogenschijnlijk veel te lange busreis door hartje Amsterdam (door eenrichtingsverkeer enzo is het wel drie keer zo ver rijden als de afstand die de zwemmers moeten afleggen), komen we eindelijk aan op de Keizersgracht. Mijn hoofd bonkt nog na van de keiharde feestmuziek die de chauffeur onderweg opzette. Ik hou van muziek en kan een heel spectrum aan stijlen verdragen, maar ik kan je verzekeren: achteruitrijdend, gezeten in een rolstoel, in een overvolle, warme bus met joelende zwemhooligans is 140 beats per minuut geen pretje. Gelukkig is deze trip eindig en is er veel moois in de stad te zien.
Alle blote lijven rollen uit de bus en drommen tussen dranghekken richting start, waar de feestmuziek net zo hard uit de boxen schalt als in de bus waaruit ik net bevrijd ben. Omdat we waarschijnlijk te laat voor wave 11 zijn, baant Man zich brutaalweg een weg door de mensenmassa. Een ieder gaat opzij. Men beseft hier namelijk dat bezoekers in een rolstoel de doelgroep van het evenement vormen. Bijna iedereen tikt zijn voorganger even op de schouder om te waarschuwen voor het naderend onheil, en zo komt de rolstoel langzaam maar zeker bij de start. We gaan maar even als 'VIP's' achteraan op het startponton zitten want we komen terecht in wave zes... En waar zouden Zoon en Dochter met wave 11 uithangen?
Start
Presentator Ruben Nicolai heeft het tussen de bedrijven door druk met op de foto gaan met fans. Ook loopt hij regelmatig naar het smoelenboek van de heroes. Telkens wanneer hij uitgesproken is, wordt er oorverdovend harde muziek gedraaid. Na twee slapeloze nachten door de feesttent van het dorpsfeest thuis, kunnen we deze herrie uiteraard ontzettend waarderen.
Eindelijk is wave 11 aan de beurt. Onze jeugd komt nu ook op het oranje ponton aan. Ze hadden ons zien aankomen maar stonden zelf ook ergens in de rij. Ze nemen een boei met een vlaggetje in ontvangst. Op het vlaggetje staat een foto van mij. Het is de bedoeling dat ze boei en vlag al zwemmend meeslepen, welke eer dochter ten beurt valt. Iedere wave heeft één of meer ALS-helden aan wie de de wave wordt opgedragen. Ruben roept wel mijn naam om, maar ik hoef niet in de spotlights. Snel even foto's maken van de tewaterlating en dan verlaten we de drijvende vloer. Achteromkijkend zie ik opeens dat mijn afbeelding ook nog levensgroot op het startportaal staat.
Onderweg
Dan volgt de tocht langs de te zwemmen route. Overal staan toeschouwers op de kaden en bruggen. Het is op straat wat ruimer dan andere jaren, in sommige straten is het verkeer stilgelegd en wegwerkzaamheden zijn er dit jaar ook niet. De grachten worden voor het evenement eerst gedregd en gecontroleerd. Men is verplicht een tetanusprik te halen en bij een bepaalde watertemperatuur wordt een wetsuit dringend geadviseerd. Na ruim een uur zwemmen kun je wel onderkoeld raken. Dit jaar is daar geen sprake van, het water is 19,8 graden. De gezwommen afstand wordt met borden langs de route weergegeven, om de zoveel meter is de KNRM aanwezig, EHBO en beveiliging zie je overa; en voor wie dat wil is er af en toe een rustponton met koffie, thee en fruit.
Langs de route is zo nu en dan een plek waar je de zwemmers kunt zien en aanmoedigen, waarbij de bruggen bij het publiek favoriet zijn. Man poot de rolstoel regelmatig vlak aan de gracht, heel prettig voor het zicht op de dobberende badmutsen maar iets minder voor mijn gemoedsrust. Dankzij de boei met het vlaggetje kan ik dit jaar onze koters er feilloos uitpikken. Jullie ook?
Finish
Zoals ieder jaar moeten we het laatste stuk een sprintje trekken over drukke kruispunten en tussen gestalde rijwielen door, langs het scheepvaartmuseum en het maritiem erachter. Het laatste stukje is geen doorkomen aan. Het wemelt er van de bezoekers en zwemmers. Opnieuw is het een kwestie van mensen wegragen. Want de patiënten mogen op het finishponton om de kloeke zwemmers te begroeten maar de rest van de bevolking moet met hun bloemen wachten aan het eind van de loopplank vanaf het platform. We zijn nog maar net te bestemder plekke of we spotten onze eigen sportievelingen. Medewerkers van de KNRM helpen ze aan wal want na vier of vijf kwartier in het water krijg je zware en zwabberende benen. Net zoals wanneer je ALS hebt, trouwens.
Iedere zwemmer krijgt een medaille, in ons geval uit handen van Leonard v.d. Berg, oprichter, baas en hoogleraar van het ALS-centrum in Utrecht en als zodanig de neuroloog die in 90% van alle Nederlandse ALS-gevallen de diagnose heeft gesteld; en die uiteraard ook heeft meegezwommen, getuige zijn nog natte haardos. De Duiven krijgen een handdoek aangereikt en gaan op zoek naar hun slippers, die van de start weer naar het eindpunt zijn gebracht, krijgen op weg daarnaartoe relatiegeschenken, fruit en drankjes toegestopt, trekken droge kleren aan en halen hun spullen weer uit het kluisje. De boei wordt ingeleverd, het vlaggetje gaat als trofee mee naar huis.
We zitten nog een tijdje na met een snack, waar overigens door de drukte een enorm lange levertijd op zit. De onmogelijk luide stampmuziek (alweer) uit de speakers jaagt ons helaas al voor de onthulling van het eindbedrag weg. En eerlijk gezegd, het is ook beter voor mijn volle blaas beter dat we weer huiswaarts keren, die staat op knappen. Bovendien ben ik zo moe van alle indrukken en inspanningen dat ik het zou geloven als iemand me vertelde dat ik ook twee kilometer fysiek heb meegezwommen, en niet alleen op een vlag.
We kijken terug op een fantastische dag met een ongekend hoog eindbedrag voor prof. Van den Berg en zijn mensen: meer dan drie miljoen euro!!
Alle zwemmers en alle donateurs, in het bijzonder voor het steunen van ons Duiventeam: enorm bedankt!
En een compilatie van mijn filmpjes (slow TV), geheel in lijn met het gebeuren zelve, opgeluisterd met een beat, en wel van de heren Jean Michel Jarre en Armin van Buuren: