Fabeltastisch, al die sneeuw!
Dag 1
Ik blijf bij de kachel en geniet van achter het raam. Ik zie de wereld langzaam mooier worden. Ik houd me, overigens gedurende hele sneeuwweek, ver van social media. Er zijn van die periodes dat ik het foto- en verhaalmateriaal van anderen slecht verdraag. Ik wil niet weten wat er in de wereld te koop is, ik wil niet weten wat ik allemaal mis. Soms heb ik last van omgekeerde FOMO... Dus wat niet weet, wat niet deert. In mijn eigen kleine wereldje is het in de sneeuw schitterend genoeg.
Dag 2
Zoon duwt me met de rolstoel door de sneeuwhopen naar het park en omstreken, ik dik ingepakt en foto's makend tot mijn vingers gevoelloos zijn en het me niet meer lukt op het scherm van mijn mobiel te tikken. Wat maar goed is ook want mijn armen kunnen de mobiel ook niet meer omhoogtillen voor foto's. Zwaar werk! Voor Zoon ook trouwens.
Dag 3
De uitvaart van mijn scootmaatje. Door de hoeveelheid sneeuw zie ik het niet zitten om ernaartoe ook al had ik graag de familie willen condoleren. Dan komt er een appje van een van de buurtzorgsters dat ze me wel willen ophalen en meenemen; de wandelgroep is nl. een initiatief en onder begeleiding van Buurtzorg. Ik app terug dat ik met deze gladheid niet van een auto naar een rolstoel v.v durf te stappen. Waarop ze besluiten me dan maar met de rolstoel helemaal van huis naar kerk duwen, door de verse sneeuwdeken. En ze willen ook nog wel een extra blokje met me om zodat ik van de witte pracht kan genieten. Had ik al gezegd dat Buurtzorg geweldig is?!
Dag 4
Een gepland bezoek van Medipoint voor enige reparatiewerkzaamheden aan mijn wagenpark wordt afgezegd vanwege de weersomstandigheden. Wat ook afgezegd wordt is Man zijn eerste oppasdag van het babybroertje van deze jongeman, waartegen mijn goed beargumenteerde verzet niet heeft gebaat. Het huis is invalideproof en immers [daardoor juist] niet babyproof. Wat te denken van babyvingertjes tussen de automatische deuren? Baby blokkeert rollatorroute? Invalide struikelt over speeltjes? Elro overrijdt knuffels, fopspeen of teentjes? Baby speelt met opladers en snoeren van hulpmiddelen? Baby snoept van rondslingerende pillen en poeders? Invalide wil rust maar krijgt geblêr? Baby verkouden, invalide longontsteking? Don't say I didn't warn ya...
Ik ben uiteraard niet rouwig om de annulering; nog maar 159 woensdagen te gaan. Ik heb ten principale niets tegen baby's, maar wel tegen grut en grote mensen die geen rekening met me houden.
Let's go to the park
Wie niet afzeggen maar keihard doorwerken zijn de formidabele buurtzorgsters. Sommige dames zetten de auto een halve kilometer verderop neer en banen zich op spijkerschoenen een weg naar hier buiten de bebouwde kom.
Tot op een gegeven ogenblik een appje binnenkomt van een buurtzorgster die zich gewonnen geeft en vraagt of we voor één keer zelf sonde en voeten kunnen verzorgen. Maar dat is pas aan de orde op dag 6 en 7, zie aldaar.
Ondertussen bouwen de kinderen samen een schuilhut in de vorm van een iglo. Hebben zeker ook dat noodsituatieboekje gelezen. Of is hun icedome een solidariteitsactie met de Groenlanders?
Dag 5
Dit is de dag van mijn eerste afspraak met mijn nieuwe fysiotherapeut, met als hoofddoel: mij ondersteunen bij het wandelen. Soms vraag ik me wel eens af of je per se zo'n professional nodig hebt om je loopvermogen te onderhouden. Iedere oplettende persoon met een beetje geduld en zorgzaamheid moet dat kunnen, of niet? Toch voelt het wel veiliger met een beroepssteunpilaar. Afijn, lopen in de sneeuw gaan we niet doen, dus het blijft beperkt tot diverse rek- en strekoefeningen binnenshuis. Zie ook Fysiodates.
Dag 6
De iglo is nu bepoedersuikerd. De buurtzorgster reed vanmorgen vroeg in één egale witte vlakte, tot ze vast kwam te zitten. Midden in iemands tuin... Dankzij een paar hondenuitlaters kwam ze weer los en kon ze haar weg naar mij vervolgen. Ik vertel haar grootmoedig dat als de nood aan de man komt, ze mij gerust een keertje mogen overslaan. Misschien kunnen ze sowieso wel minder frequent komen, denk ik er bij mezelf achteraan. Als Man baby's billetjes kan schoonmaken en in de zalf zetten, dan kan hij ook mijn sonde en mijn voetjes verzorgen, toch? Dat lijkt me wel 'gebruikelijke zorg', om maar in Wmo-termen te blijven. Dus ik gooi het maar even op tafel. "Mmmm, dat zien we dan wel weer," mompelt-ie zonder op te kijken van zijn laptop.
Op de namiddag dient zich alweer een nieuw probleem aan. De afstandsbediening van deuren en lampen weigert dienst, geen enkele knop werkt terwijl het controlelampje en de 'piepjes' op het ding het wel doen. Batterijen? Man zet er nieuwe in, maar nog steeds geen respons. Man en Zoon proberen van alles uit, met behulp van de handleiding kunnen ze hem zelfs resetten en herprogrammeren, maar dat zou een uiterst redmiddel zijn. Doe maar niet! Het is natuurlijk weer net voor het weekend dus maar even laten tot maandag en dan bellen. Misschien last van de kou, oppert Zoon. En misschien slaat-ie de spijker op de kop want de volgende dag reageert alles weer zoals het moet.
Dag 7
Vanuit een onderbuikgevoel over mijn overmoedige aanbod in combinatie met weercode oranje, heb ik materiaal klaargelegd zodat ik na het douchen in een voorkomend geval zelf mijn sonde-opening kan verzorgen. Zo gezegd, zo gedaan. Op je eigen lichaam is dat nog een hele kunst trouwens, omdat de sonde zo hoog zit en precies in een plooi (eufemisme voor vetrol). Na het schoonmaken pruts ik er een zelf passend gemaakt stuk schuimverband omheen en plak het zwikje kris-kras vast met schilderstape dat toevallig in de rollatormand ligt. Heb ik het tenminste toch geprobeerd, de buurtzorgster moet het dompelen en zalven straks maar doen.
Maar dat 'straks' komt niet, de buurtzorgster van vandaag durft het niet aan en laat vragen of het Man en mij zelf lukt. Nou, de ene helft is al min of meer gelukt, dus de andere helft, de voeten, heeft ook kans van slagen. Moet Man toch al direct aan de bak. Het blijft sappelen met de vellen en bellen; gezamenlijk zalven en verbinden we de open plekken en anderszins beschadigde huid. De situatie doet me denken aan het spreekwoordelijke samen behangplakken, de ultieme test voor een relatie. Het voetenwerk gaat ons wel aardig goed af, maar vergt behoorlijk wat improvisatievermogen en geduld van beide kanten en bovendien lenigheid van mij. Het eindresultaat kan ermee door, ook al zal ik nooit meer zeggen dat het wel een keertje kan overgaan... (Helaas blijkt het een week later alweer nodig, omdat de straten in schaatsbanen zijn omgeturnd; nog even en we worden nog geroutineerde zelfzorgers.)
's Middags nodig ik mezelf uit als Zoon zijn zus met de auto gaat ophalen van haar werk. Hij maakt er een ommetje van en ik kijk me onderweg de ogen uit, zo mooi is het besneeuwde landschap. Een uur lang hef ik tijdens het rijden bijna onophoudelijk mijn mobieltje omhoog om plaatjes te schieten door de redelijk heldere autoruiten, proberend zo weinig mogelijk dashboard in beeld te krijgen. Ik ben bekaf van het kiekjes nemen, maar dankbaar voor het autoritje. Heb ik het winterwonderland buiten mijn eigen postzegel toch even beleefd.
Bij Dokkum om
Dag 8
Ideaal weer om erop uit om van de winter te genieten, zeggen de weerberichten. 's Ochtends dan. Als ik na eten bedel om een rolstoelwandeling op deze voorlopig laatste sneeuw- en vorstdag, betrekt de lucht al. Er steekt nog een gure zuidwestenwind op ook als we vertrekken, maar wie A zegt, moet ook B zeggen. Ik laat me niet kennen.
Zoals gewoonlijk heeft Man er stevig de pas in, ondanks de gladde en besneeuwde straten. Ik zet me schrap door de beenspieren aan te spannen en de voeten stevig in de steunen te drukken. Onderwijl til ik de armen net als gisteren ver boven de macht om toch vooral niks van de meest fotogenieke sneeuwtaferelen te missen. Een hele work out, zo'n roltochtje!
Onder de sneeuw bevinden zich bevroren ijsresten, harde korsten die van geen wijken weten. In volle vaart stuit de rolstoel op zo'n bevroren richel, de achterkant van de wagen wipt omhoog en ik kiep er bijna uit. "Hé!" roep ik, hevig geschrokken. "Hó," klinkt het akelig kalm achter me; hierna ligt het wandeltempo gelukkig aanmerkelijk lager. Eventjes tenminste. Ik fotografeer desondanks stug door en vraag me af of die moeder van die baby haar kind aan Man zou toevertrouwen als ze dit gezien had. Ook bevroed ik dat veiligheidsgordels voor rolstoelen geen overbodige luxe zouden zijn. Opnieuw bekaf bij thuiskomst.
Dag 9
De dooi zet in met gladheid en ijzel. De fysio komt niet zoals gebruikelijk op de fiets, maar met de auto. De weersomstandigheden laten ons straatslenterstreven niet toe. We doen wat oefeningen binnenshuis en kijken met lede ogen toe hoe de smetteloze sneeuw met rasse schreden plaats maakt voor grijs- en grauwtinten.
Winterwandeling