Onbegrijpelijk dat sommige mensen die eraan toe zijn, het vertikken om op een driewieler of scootmobiel te rijden, onder het mom van 'dan kijkt iedereen me na' of 'dan denken ze dat ik mijn verstand niet meer heb'. Nou en? Is wat je denkt dat de ander mogelijk zal denken belangrijker dan je vrijheid? Telt de (ingebeelde) mening van vreemden zwaarder dan de mogelijkheid om je blikveld te verruimen en de wind door je haren te voelen? Dacht het niet. Straal uit dat je geniet van je fiets of scootmobiel en de wereld lacht je toe! Je kunt zelfs vrienden maken dankzij je afwijkende vervoermiddel. Als je tenminste geen spraakgebrek hebt, buh.
Dat gezegd hebbende neem ik jullie mee op een klein ritje. Gewoon even kijken wat ze hierachter met die trekker doen. Misschien een rondje door het dorp eraan vastknopen. Het wordt een klein ommetje langs de rafelranden van de bebouwde kom, met de nodige uitdagingen. Het leven van een scootmobilist gaat niet over rozen. Hooguit erlangs. Soms.
Een trekker staat de hele dag bij de tochtsloot achter huis te brullen, tot vervelens toe. Vanwege de droogte pompt de gemeente vanuit die sloot water naar de parkvijver, waar het visgehalte bedreigd wordt door de lage waterstand, zeggen ze. Ik wil dat wel eens van dichtbij bekijken. Liggen de visjes spartelend op het droge naar adem te happen?
Ganzenoproer
De megatrekker staat als een prehistorisch monster verdekt opgesteld tussen bomen en struikkgewas. Twee slangen van wel 15 cm doorsnee liggen in de slotgracht. Vandaar strekt er één zich over een paar honderd meter uit richting park uit, dwars door buurmans keurig aangeharkte tuintje. De slang ligt ook dwars over de inrit van de tennisbaan heen, en een eindje verder zie ik twee fietsters in een poging hun erf te verlaten in gevecht met die mega-tuinslang. Ze besluiten hun rijwielen eroverheen te tillen, stappen dan op de fiets en rijden weg; en negeren daarbij het naderende verkeer, zijnde moi-même met de scootmobiel. Nou ja, hendeltje loslaten en je staat acuut stil.
Waar de slang de doorgaande weg kruist, liggen houten oprijplaten. Ik zie er een auto overheen hobbelen, maar de planken lijken me te smal voor een scootmobiel. Van dichterbij bekeken lijkt het inderdaad maar kiele-kiele. Niet getreurd, ik rijd via het park naar de visvijver. Waar ik echter op een ander obstakel stuit: een gemeenteauto blokkeert het wandelpad.
Terwijl ik nog in dubio sta over de te kiezen route - over het andere paadje ligt die mislukte tuinslang weer - , komt de auto in beweging. Gaan we frontaal? De bestuurder zet de auto in het gras naast het grindpad en draait zijn raampje open als hij me passeert. "Mooi weer, hè," meteen gevolgd door: "Je kunt hier langs hoor, ik ben klaar." Ik lach. Ik knik. Ik zeg "ah", en dan zijn we natuurlijk meteen weer uitgepraat.
Driewielerverdriet
Ter overname beschikbaar: mijn fantastische Easy Rider 2 van Van Raam, mijn stoere driewieler, mijn trouwe trike. Met of zonder trapperflappers. Zo blij mee geweest, zes jaar met veel genoegen wezen toeren. Ik kan er niet meer op komen... <grote snik>. Jammer dat ik mijn 'windroos' (zie Fotofietsen) net niet kon voltooien. <snotter>
Inmiddels lijken zulke driewielers meer en meer geaccepteerd en gewild te worden. Wees er snel bij, voordat ze schaars worden!
Amper een halve kilometer van huis en al drie of vier hindernissen op het parcours. En we zijn er nog niet. In het park kom ik algauw terecht in een heuse verkeersruzie met zeker tien betrokkenen: drie grote witte en heel veel kleine donkere, die aan de verliezende hand zijn. Maar als ik het tafereel als een ware papperazza fotografeer, zijn de gemoederen alweer aardig bedaard. Met zijn allen blijven ze wel mijn doorgang blokkeren. Tuteren heeft geen effect, "Hé"-roepen ook niet. Dus er rest mij niets anders dan niets en niemand ontziend maar stapvoets door te beunen met mijn scootmobiel. Schoorvoetend maken ze ruimte, hoewel ik sommige bijna over de tenen rijd en ik uit respect voor hun agressieve blikken liever wat afstand zou houden. Irritante ganzen.
Rond de vijver zitten overigens verschillende vissers en als leek zie ik niets verontrustends aan het waterpeil. De trekker heeft dan ook zeker al zes uur staan pompen.
Kneuterig versus kosmopolitisch
Ik vervolg mijn route langs de boorden van de bebouwde kom en gluur zonder enige gêne vanachter mijn zonnebril naar mooie huizen en lelijke tuinen en vice versa. Het lukt op het nippertje de aanlokkelijk reuzensoftijshoorn voor de snackbar te weerstaan. De hele wereld is op vakantie, het is heerlijk stil op straat. In de nieuwbouwwijk waarin ik altijd verdwaal, komt in een dubbele hoekige bocht een truck met oplegger me tegemoet. Hij komt te laat in mijn blikveld om nog stil te blijven staan. In een oogopslag zie ik twee mogelijkheden: in de reverse of snel die oprit op. Had ik beter achteruit kunnen rijden, want er is geen tijd en ruimte meer om de oprit haaks te nemen. Diagonaal rijd ik de oprit op, waardoor de scoot vervaarlijk kantelt en ik even vrees voor mijn leven.
De volgende horde wordt gevormd door een lieflijk bruggetje. Breed genoeg voor twee fietsen. Die er dan ook broederlijk en onbeheerd bovenop staan. Wéér wat! Ik kijk rond of er een alternatieve route is maar kom tot de slotsom dat de enige andere mogelijkheid is: terug de wijk in. Dat was niet de planning. Die twee geparkeerde fietsen ook niet, eigenlijk.
Dan komen er twee Friessprekende jongetjes vrolijk uit de afgrond onder het brugdek tevoorschijn. Te oordelen naar het formaat van de fietsen, moeten dit welhaast de vermiste brikjebezitters zijn. Ik roep maar wat in de trant van hé en ha en ho en dat heeft succes. De jongens kijken geschrokken op en snellen als de wiedeweerga naar de, het doorgaande verkeer stremmende, rijwielen. Bange blikken mijn kant op en haastig wegfietsen geblazen. Honderd meter verder trek ik de voorzichtige conclusie dat hun namen Wytze en Fedde moeten zijn geweest.
Het bruggetje op google maps in 2024 (rechts). Links dezelfde plek in 2010.
Dan een mooie laan met aan de ene kant knusse boerderijtjes met weelderige tuinen, in schril contrast tot de overkant. Daar vind je royale moderne villa's met strakke, karakterloze gazonnen omzoomd door vierkante dakplatanen en nauwkeurig geknipte bolstruiken, tesamen in een rigide bedje van grijze kiezels. Stil protest van oorspronkelijke bewoners tegen de nieuwkomers in de enorme kasten die tegenover hun vreedzame domein zijn verrezen?
Richting aangeven*)
Nadat ik al diverse keren ingehaald en afgesneden ben door jagende ouden van dagen op veel te snelle unisex-e-bikes, is de volgende hindernis waarmee ik geconfronteerd word een container op de fietsstrook, net voor mijn volgende rechtsafslag. Op trottoirs kom je die bakken om de haverklap tegen - hopeloos als je per rolstoel of met kinderwagen voorbijkomt -, maar dat ze tot de fietsstrook zijn doorgedrongen is gelukkig een zeldzaam verschijnsel. Ik zou hem het liefst op de foto zetten ter illustratie van dit verhaaltje, dat overigens zoals meestal ter plekke al aan mijn brein ontspruit, maar er zitten twee van die doortrappende holderdebolder-boomers achter me. Nu acuut een containerfotostop inlassen zou subiet een kettingbotsing uitlokken en daar heb ik vandaag geen zin in.
Dus ik omzeil keurig ter linkerzijde de grijze afvalbak en minder alvast vaart om rechtsaf een uitnodigend wandelpad in te slaan; immers, ik weet nu dat ik me daar met de scootmobiel mag wagen en als wandelaar gedragen (zie Scootmobielroute). Out of the blue halen onverwacht beide vitale fietsers me in, de ene netjes links maar de andere snort de container en mij rechts voorbij, terwijl ik nota bene aan het terugsturen ben naar rechts, terug naar de fietsstrook en op het punt sta om af te buigen naar de afslag. Ik schrik me een aap van die rechtspasseerder en rijd van schrik prompt de hele afslag voorbij. Waardoor ik in conflict raak met de braaf links inhalende fietsmevrouw en zo rijd ik haar nog haast doormidden ook, want ze zwiept zonder om te zien vlak voor me langs de afslag in. Men is zijn leven niet meer zeker met al die wegpiraten.
Ik kom op een zanderig laantje, een wandelpad. Dus voor de gelegenheid ben ik een voetganger met aanverwant tempo. Het is ook veel te mooi hier om snel voorbij te stomen. Je maakt mij niet wijs dat dat al uit zicht verdwenen paar er ook maar iets van heeft gezien. Voor de zekerheid rijd ik maar half door het verdorde gras, dat voelt wat steviger onder de wielen. Het laantje eindigt in een ware zandbak over de hele breedte dus hier moet ik wel vol gas doorheen, anders blijf ik steken.
Poespas
Deze hindernis overwin ik met glans, op naar de volgende. En jawel hoor: noodgedwongen kies ik weer de route door het park. Daar staan twee vrouwen middenop het pad te delibereren of ze op het bankje naast het pad zullen gaan zitten of niet. Zal ik ze eens laten schrikken met mijn scherp piepend toetertje? Jammer, het geknerp van de schelpen onder de scootmobiel verrraadt mijn aanwezigheid en met een tweestemmig 'sorrysorry' belanden ze toch op het bankje.
Op de uitrit van het park poetst een poes haar vacht, maar ze is niet zo ijdel dat ze zich laat fotograferen en rent weg. Ze steekt de weg over waar ik haar nog net op de foto kan zetten als bewijslast bij dit stukje.
Eenmaal ter hoogte van ons huis ben ik zo druk in dew eer met de knoppen op het dashboard (schildpadje kiezen, toeteren ten teken dat ik gezond en wel teruggekeerd ben, snelheidsknop omlaag draaien, richting aangeven) dat ik stom genoeg het huis voorbijrijd! Ik lig in een deuk als ik Man zijn verwilderde blik zie, want die loopt natuurlijk net nu naar de brievenbus.
Ik rijd een beetje beschaamd terug en het erf op. Wat er dan precies gebeurt, kan ik niet reconstrueren, maar ik hoor ineens een alarm afgaan. Ik grijp direkt naar de alarmknop om mijn nek, die ik sinds de onfortuinlijke offroadrit (zie Dagje grondig offroad) trouw bij me draag, maar die blijkt niet de boosddoener. Ik schrik nogmaals als ik ook nog sirenes en geschreeuw hoor. What the?? Weer even in mijn boezem grabbelen en de telefoon tevoorschijn halen, je weet maar nooit. Blijkt de mobiel spontaan youtubefilmpjes af te spelen van ernstige ongevallen. Zo van, dacht jij soms dat je de enige bent die een zware rit had?
Over afslaan gesproken, in het bijzonder van scootmobielen: in het verhaal Scootmobielroute ben ik een boeiend bericht vergeten te noemen. De meeste scootmobilisten kunnen hun snelheid regelen met een hendel dat je aangeknepen moet houden. Je rechterarm uitsteken is dan niet mogelijk. De linker eigenlijk ook niet want je hebt beide knuisten hard nodig om het schuddende stuur in bedwang te houden. Je hebt wel knopjes voor de knipperlichten op je dashboard, maar je stuur loslaten om erop te drukken, is niet bepaald zonder risico.. En je vingers spreiden om tegelijk stuur en knop te bedienen, misschien kunnen anderen dat maar mij lukt dat in ieder geval niet. Het was dan ook een hele opluchting om de SVB-instructeur te horen zeggen: "Geef richting aan alleen als je dat kunt."